evaT
Member
- Μηνύματα
- 1.655
- Likes
- 13.881
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ιαπωνία
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Προετοιμασία Ταξιδιού.
- Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη – Σιγκαπούρη κι έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας….
- Σιγκαπούρη - Ανόι και η Οδύσσεια μιας βίζας
- Ανόι - Goooood Morning Vietnam!
- Ανόι - It's Μουσείο Day today
- Μηχανάκια του Βιετνάμ!
- Nih Bihn- Hoa Lu, Tam Con & Mua Cave.
- Halong Bay, και τώρα ζωάρα!
- Hue, η (πολύ) ευχάριστη έκπληξη.
- Ba Na Hills σε Hoi-An - Παίζουμε στη Ντίσνευλαντ του Βιετνάμ
- Xoi An - Coconut Village - An Bang beach και καλοκαιρινές διακοπές για πάντα.
- MySon - Marble Mountains - Danang, ένα goodbye και τα παραμύθια με δράκους.
- Xin chào Saigon (Hello Saigon)
- Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ - Τα ψιψιψίνια και τα κοκοκόψαρα
- Μεκόνγκ βαρκάδα και επιστροφή στην κόλαση της Χο Τσι Μιν
- Βολτάροντας στη Χο Τσι Μινχ
- Cu Chi Tunnels ή πως πολεμούν οι ανίσχυροι
- Και τώρα Κουάλα Λουμπούρ
- Batu Caves? έχω πάει!
- Επίλογος – Λοιπά συμπεράσματα.
Nih Bihn- Hoa Lu, Tam Con & Mua Cave.
Αν δεν καταλάβατε κάτι από τον τίτλο, να εδώ σας τα εξηγεί ξεκάθαρα ο κάπτεν μας![Stick Out Tongue :p :p]()
ΒΙντεάκι Tam Coc
7,30 το πρωί μας μάζεψε το λεωφορείο, μία ώρα και βάλε μάζευε και μάζευε κόσμο από τα ξενοδοχεία πριν βγει από την πόλη. Ενώ το στομάχι μου είχε κολλήσει στην πλάτη. Ναυτία, αηδία, ένα χάλι κ μισό.
Σκεφτόμουν συνεχώς ότι ίσως έπρεπε να είχα μείνει σπίτι να συνέλθω, από την άλλη είμαι τρομερά πεισματάρα όταν πρόκειται για ταξίδια. Στην 3η Λυκείου είχα βγάλει κοκίτη λίγες μέρες πριν την 5μερη στη Ρόδο. Ούτε μου περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί να μην πάω, δεν το διαπραγματευόμουν καν. Σε απόγνωση οι γονείς μου, αλλά μόνο αν ήμουν ξάπλα στο νοσοκομείο, μόνο τότε θα την έχανα. Ποιός ξέρει πόσο πυρετό ανέβαζα-καλά για το βήχα δε το συζητώ, κι όμως ήμουν πρώτη από όλους σε όλα, δεν έχασα ούτε μισό αξιοθέατο. Τόση μούρλα.
Βέβαια δεν είμαι 18 πλέον....
, δεν λέει άδικα ο σοφός λαός, πρώτα σου βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.
Σκέφτηκα πως αν τελικά χειροτερέψω, θα κατέβω στη στάση του καφέ και θα βρω κάποιο τρόπο να γυρίσω στο Ανόι. Πως και πως την περίμενα αυτή την εκδρομή.
Τελικά μόλις βγήκαμε από την πόλη με πήρε ο ύπνος και όταν ξύπνησα ήμουν άλλος άνθρωπος! Αυτή ήταν και η τελευταία ενόχληση που είχα σ όλο το υπόλοιπο ταξίδι. Παρέδωσα τη σκυτάλη (των ασθενειών) στο γκρουπ και γω αναγεννήθηκα.
Στο Βιετνάμ με τ αγγλικά, γενικά έχουν ένα θέμα. Ελάχιστοι μιλάνε πάνω από δύο κουβέντες αλλά κ αυτούς ακόμα, λόγω της προφοράς τους δυσκολεύεσαι να τους καταλάβεις. Γεγονός είναι πάντως πως καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες κι έτσι τελικά βρίσκεις τρόπο να συνεννοηθείς.
Ο ξεναγός μας σήμερα ήταν από αυτούς που μιλούσαν παραπάνω από δυό κουβέντες, μας έλεγε ιστορίες και μας βοήθησε να κατανοήσουμε καλύτερα τη βαθιά ιστορία της χώρας.
Φτάσαμε στην αρχαία πρωτεύουσα τη Hoa Lu, όπου πήραμε ποδήλατα για να τριγυρίσουμε την περιοχή.
Θα μου πείτε -και πολύ πολύ σωστά- εσύ ρε κοπελιά μας τα έχεις κάνει τσουρέκια από την αρχή της ιστορίας με το ποδάρι σου και τώρα καβαλάς ποδήλατο;
Το παράδοξο είναι ότι είπα να δοκιμάσω να κάνω λίγο πετάλι και με έκπληξη κατάλαβα ότι η κίνηση αυτή δεν ενοχλεί το πρόβλημα. Επίσης η ποδηλασία θα ήταν σε ισιάδι για 2-3 χιλιόμετρα οπότε ανά πάσα στιγμή μπορούσα να κατέβω και το τσουλήσω με τα χέρια.
Φτάσαμε σε ό,τι διασώζεται από την παλιά πρωτεύουσα
Μας εξήγησαν για τις δυναστείες και πως διαδέχονταν ο ένας τον άλλον στο θρόνο, τι δολοπλοκίες, αιμομιξίες και δολοφονίες, το χρήμα πολλοί εμίσησαν τη δόξα κανείς!
Μα τι χαρά ήταν αυτή, επιτέλους πάνω σε ποδηλατάκι και χωρίς στομαχόπονο.
Μετά το φαγητό μας πήγαν σε τοπική ταβέρνα για φαγητό.
'Ηταν μέρα Κυριακή και στη διαδρομή πέσαμε σε ένα γάμο
Δεν μας προσκάλεσαν μέσα και προσπεράσαμε.
Φάγαμε σε μπουφέ τα γνωστά, δηλαδή κάτι spring rolls , ρύζια τηγανητά και βραστά, κοτόπουλο, βοδινό και φυσικά pho. Με τα γλυκά καταλάβαμε από νωρίς ότι δεν τόχουν. Δεν φάγαμε ούτε ένα που να έχει κάποιο ενδιαφέρον.
Μετά το φαγητό, με στομάχια γεμάτα σειρά είχε η βαρκάδα στον ποταμό.
Από το τοπίο ελάχιστα είχαμε δει μέχρι στιγμής αλλά μόλις φτάσαμε στις βάρκες άρχισε να ξετυλίγεται η μαγεία του σκηνικού.
Μπήκαμε ανά δύο στις βάρκες-σκυλοπνίχτες και ξεκίνησε η βαρκάδα μέσα στο ομιχλώδες αγγελοπουλικό τοπίο.
Δεν έβρεχε (επιτέλους) και δεν έβρεξε στιγμή, οι φωτογραφίες είναι μεν κάπως άχρωμες και βαρετές, έχω όμως να πω πως όλη αυτή η μουντάδα του καιρού ταίριαζε γάντι στο τοπίο, σκέφτηκα ότι τελικά το προτιμούσα έτσι από ότι με λιακάδα και πλήρη διαύγεια.
Αυτό που είχε τρελή πλάκα ήταν το στυλ κωπηλασίας.
Με τα πόδια αντί τα χέρια.
Δείτε το και με κίνηση...
Tam Coc River, Nihn Bihn
Στη δουλειά μου, στο γραφείο, ένας από τους καλύτερους συναδέλφους μου πήρε παγκόσμιο πρωτάθλημα στην κωπηλασία πριν καμιά 15αριά χρόνια. Του έστειλα το βιντεάκι κ ακόμα γελάει.
Οι εικόνες όμως καθηλωτικές
Μπήκαμε και σε σπηλιά
Πλησιάσαμε με τη βάρκα και ο βαρκάρης μου διάλεξε το ωραιότερο λουλουδάκι και μου το πρόσφερε. Τι γλυκός!
Περίπου μιάμισι ώρα μείναμε μέσα στο νερό, χαλαρώσαμε, γαληνέψαμε και αφεθήκαμε στη επίδραση της φύσης να γιατρέψει νου και σώμα.
Το μενού μετά τη βαρκάδα είχε επιπλέον ανάβαση στο Mua Cave, 500 απότομα πέτρινα σκαλιά μέχρι το κορυφαίο viewpoint της χώρας, με έναν εμβληματικό δράκο να απλώνεται στην πλαγιά του βουνού.
Για μένα ήταν απαγορευτικό. Ο ξεναγός μου είπε ανέβα καμιά 50ριά σκαλιά να πάρεις μια γεύση της θέας, η περιοχή είχε πολλά σημεία για βόλτα στο ισιάδι, δεν ήμουν για υπερβολές.
Κούτσα κούτσα ανέβηκα ως το πρώτο μπαλκόνι κ ακόμα πιο δύσκολα κατέβηκα.
Στο ισιάδι, σέιφ πια, βρήκα την περιοχή που μου υπέδειξε ο ξεναγός κ έκανα μια από τις ωραιότερες βόλτες του ταξιδιού. Την απόλαυσα ολομόναχη και ευτυχισμένη.
Ούτε το ένα δέκατο της ομορφιάς του τοπίου απεικονίζεται τις φωτογραφίες μου.
'Ημουν ήδη ικανοποιημένη που δεν είχα χάσει την ποδηλατάδα, αλλά ζήλεψα αρκετά βλέποντας τις φωτογραφίες των αγοριών απο ψηλά.
,
Ο δράκος
Τα σπάει το τοπίο.
Είμασταν τόσο ενθουσιασμένοι που πραγματικά δεν ξέραμε πόσο μεγαλύτερη προσδοκία δικαιούμασταν να έχουμε από την επόμενη μέρα που μας περίμενε το Halong Bay.
Επιστρέψαμε στο Ανόι αργά το απόγευμα και βγήκαμε για ψώνια (ξανά), ήταν η τελευταία μας βραδιά και έπρεπε να πακετάρουμε τα πράγματα για τη συνέχεια.
Τσίμπησα μια φοβερή βαλίτσα σιλικόνης σε βολική διάσταση και τιμή ξεφτίλα, μόλις 30 ευρώ και τακτοποίησα τα πράγματα μου προβληματισμένη. Είχα ήδη ψωνίσει 5 (!!) μπουφάν North Face δύο για μένα και τ άλλα για δώρα στα παιδιά μου και έπρεπε ν αρχίσω να πετάω ότι παλιό περίσσευε προκειμένου να βολέψω αυτά και όλα όσα ακόμη σκεφτόμουν ότι ήθελα να αγοράσω.
Στην τελευταία μπύρα της βραδιάς πετύχαμε ξανά τη Μαρινέτα με το αγόρι της (μικρός ο κόσμος στο Old Quarter) και κάναμε παρέα βόλτα στο παζάρι από όπου ψωνίσαμε ασορτί κάτι ωραίες παντελόνες με ελεφαντάκια του ενός ευρώ
, τις οποίες θα λανσάρω παρακάτω.
Οι εντυπώσεις από το Ανόι ήταν ανάμεικτες. Ναι μεν σε εισάγει στη βαθιά (υπό)κουλτούρα της ζωής στο Βιετνάμ, είναι απίστευτη πόλη που δίχως να διαθέτει την κλασσική στόφα μιας όμορφης πόλης, είναι αυθεντική, παρακμιακή και γοητευτική, οι ασυνήθιστες εικόνες σε αφήνουν συχνά άλαλο, να προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι είναι αυτό που συμβαίνει γύρω σου.
Στον αντίποδα, είναι εξίσου εξαντλητική, η ατελείωτη φασαρία, οι κόρνες, η χαώδης ατμόσφαιρα μας είχαν ήδη κουράσει, νιώθαμε ότι είχαμε πάρει αρκετή δόση και είμασταν παν-έτοιμοι για τα επόμενα.
Αν δεν καταλάβατε κάτι από τον τίτλο, να εδώ σας τα εξηγεί ξεκάθαρα ο κάπτεν μας
ΒΙντεάκι Tam Coc
7,30 το πρωί μας μάζεψε το λεωφορείο, μία ώρα και βάλε μάζευε και μάζευε κόσμο από τα ξενοδοχεία πριν βγει από την πόλη. Ενώ το στομάχι μου είχε κολλήσει στην πλάτη. Ναυτία, αηδία, ένα χάλι κ μισό.
Σκεφτόμουν συνεχώς ότι ίσως έπρεπε να είχα μείνει σπίτι να συνέλθω, από την άλλη είμαι τρομερά πεισματάρα όταν πρόκειται για ταξίδια. Στην 3η Λυκείου είχα βγάλει κοκίτη λίγες μέρες πριν την 5μερη στη Ρόδο. Ούτε μου περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί να μην πάω, δεν το διαπραγματευόμουν καν. Σε απόγνωση οι γονείς μου, αλλά μόνο αν ήμουν ξάπλα στο νοσοκομείο, μόνο τότε θα την έχανα. Ποιός ξέρει πόσο πυρετό ανέβαζα-καλά για το βήχα δε το συζητώ, κι όμως ήμουν πρώτη από όλους σε όλα, δεν έχασα ούτε μισό αξιοθέατο. Τόση μούρλα.
Βέβαια δεν είμαι 18 πλέον....
Σκέφτηκα πως αν τελικά χειροτερέψω, θα κατέβω στη στάση του καφέ και θα βρω κάποιο τρόπο να γυρίσω στο Ανόι. Πως και πως την περίμενα αυτή την εκδρομή.
Τελικά μόλις βγήκαμε από την πόλη με πήρε ο ύπνος και όταν ξύπνησα ήμουν άλλος άνθρωπος! Αυτή ήταν και η τελευταία ενόχληση που είχα σ όλο το υπόλοιπο ταξίδι. Παρέδωσα τη σκυτάλη (των ασθενειών) στο γκρουπ και γω αναγεννήθηκα.
Στο Βιετνάμ με τ αγγλικά, γενικά έχουν ένα θέμα. Ελάχιστοι μιλάνε πάνω από δύο κουβέντες αλλά κ αυτούς ακόμα, λόγω της προφοράς τους δυσκολεύεσαι να τους καταλάβεις. Γεγονός είναι πάντως πως καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες κι έτσι τελικά βρίσκεις τρόπο να συνεννοηθείς.
Ο ξεναγός μας σήμερα ήταν από αυτούς που μιλούσαν παραπάνω από δυό κουβέντες, μας έλεγε ιστορίες και μας βοήθησε να κατανοήσουμε καλύτερα τη βαθιά ιστορία της χώρας.
Φτάσαμε στην αρχαία πρωτεύουσα τη Hoa Lu, όπου πήραμε ποδήλατα για να τριγυρίσουμε την περιοχή.
Θα μου πείτε -και πολύ πολύ σωστά- εσύ ρε κοπελιά μας τα έχεις κάνει τσουρέκια από την αρχή της ιστορίας με το ποδάρι σου και τώρα καβαλάς ποδήλατο;
Το παράδοξο είναι ότι είπα να δοκιμάσω να κάνω λίγο πετάλι και με έκπληξη κατάλαβα ότι η κίνηση αυτή δεν ενοχλεί το πρόβλημα. Επίσης η ποδηλασία θα ήταν σε ισιάδι για 2-3 χιλιόμετρα οπότε ανά πάσα στιγμή μπορούσα να κατέβω και το τσουλήσω με τα χέρια.
Φτάσαμε σε ό,τι διασώζεται από την παλιά πρωτεύουσα
![20240114_111332.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555403_4738605530b114f2bba67c0e924facb3.jpg)
Μας εξήγησαν για τις δυναστείες και πως διαδέχονταν ο ένας τον άλλον στο θρόνο, τι δολοπλοκίες, αιμομιξίες και δολοφονίες, το χρήμα πολλοί εμίσησαν τη δόξα κανείς!
Μα τι χαρά ήταν αυτή, επιτέλους πάνω σε ποδηλατάκι και χωρίς στομαχόπονο.
![cac03d03-43f9-437a-a0a4-280d009a81fe.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555404_ba3590a8eb80972a7b09af3815a93c17.jpg)
Μετά το φαγητό μας πήγαν σε τοπική ταβέρνα για φαγητό.
'Ηταν μέρα Κυριακή και στη διαδρομή πέσαμε σε ένα γάμο
![bc520ad4-48f7-44cf-a02d-c65f8ec97559.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555405_91bdcb8b2235fd4c90e866b2797a664d.jpg)
Δεν μας προσκάλεσαν μέσα και προσπεράσαμε.
Φάγαμε σε μπουφέ τα γνωστά, δηλαδή κάτι spring rolls , ρύζια τηγανητά και βραστά, κοτόπουλο, βοδινό και φυσικά pho. Με τα γλυκά καταλάβαμε από νωρίς ότι δεν τόχουν. Δεν φάγαμε ούτε ένα που να έχει κάποιο ενδιαφέρον.
Μετά το φαγητό, με στομάχια γεμάτα σειρά είχε η βαρκάδα στον ποταμό.
Από το τοπίο ελάχιστα είχαμε δει μέχρι στιγμής αλλά μόλις φτάσαμε στις βάρκες άρχισε να ξετυλίγεται η μαγεία του σκηνικού.
![f49f7181-cce7-4e82-b3fb-67c49b54ad6a.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555406_7e370ccc07a94dcb026c6f3e26043a11.jpg)
![27c091a7-2bc2-4ddf-aaff-5bdb73dc7023.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555407_c1dd997f9866236d709784a8f94060d9.jpg)
Μπήκαμε ανά δύο στις βάρκες-σκυλοπνίχτες και ξεκίνησε η βαρκάδα μέσα στο ομιχλώδες αγγελοπουλικό τοπίο.
Δεν έβρεχε (επιτέλους) και δεν έβρεξε στιγμή, οι φωτογραφίες είναι μεν κάπως άχρωμες και βαρετές, έχω όμως να πω πως όλη αυτή η μουντάδα του καιρού ταίριαζε γάντι στο τοπίο, σκέφτηκα ότι τελικά το προτιμούσα έτσι από ότι με λιακάδα και πλήρη διαύγεια.
![61ecb3d9-8825-4f5c-968a-d1db29f620a8.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555408_d0d536f1be9e055d5d2dd7c2823e036f.jpg)
![71b86037-5854-47e5-8b1b-603c345d373e.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555409_844ab8dfb8f720bf3912aa77a7c4a412.jpg)
![453beb50-e685-46cc-9824-89b5c88103a0.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555410_e4a4a0bd06889ac6abcd90937e2bc8ef.jpg)
![90a084cd-cf2f-49a9-8776-10ef6ce78ea2.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555411_a8c20f0ecd70cc8e588493c7ad55d41c.jpg)
Αυτό που είχε τρελή πλάκα ήταν το στυλ κωπηλασίας.
![605e276f-37c1-461f-869b-30c46a46a282.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555416_97c3a3d32ddcdd0c0a9778de1ba6cf41.jpg)
Με τα πόδια αντί τα χέρια.
Δείτε το και με κίνηση...
Tam Coc River, Nihn Bihn
Στη δουλειά μου, στο γραφείο, ένας από τους καλύτερους συναδέλφους μου πήρε παγκόσμιο πρωτάθλημα στην κωπηλασία πριν καμιά 15αριά χρόνια. Του έστειλα το βιντεάκι κ ακόμα γελάει.
Οι εικόνες όμως καθηλωτικές
![0f795b61-24f4-4e67-a3c2-5160169635f8.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555424_68bf13598656550f26d39bcaf7c2240b.jpg)
![3bb00e3b-2f08-4227-a9fe-8aaf94e97ee8.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555425_80f8b8e3676f903d4402abf9b959c6e1.jpg)
![3cb1aed1-313c-4044-8016-03fb0740c62c.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555426_c9d416a8c9d3ae3aa842eb92ef470194.jpg)
![4aae556a-816f-4766-85ef-30527b41f6b9.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555427_2ac171c23251f4d4a09fe48621ccce34.jpg)
![7c8cb98c-2db1-4433-8df3-7e5c83223132.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555428_1d82ebb56578514c5105b72dec8f3710.jpg)
![7537f188-99e2-4356-96d5-62c3e16d7bb5.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555429_c1d1dd6505a7dbbb02dc7e2edbe13a7b.jpg)
![11791098-7c60-4eb5-91b0-d199aba14caf.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555430_560fb9ced3bed0dc437883747edd2a60.jpg)
![d3c4dbaf-18ac-48b4-8fbf-0f9a40c8aa81.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555431_84186a55c641d06773788a426a12ed5b.jpg)
![e4ac8d0f-84da-41ba-a0c7-253facaba476.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555432_1802d1d237e445b4a003ff275e175195.jpg)
Μπήκαμε και σε σπηλιά
![ab5f0468-0e7f-450c-b495-85e94ca2cd21.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555438_bf4637106caf0ecc200e88f880946dc5.jpg)
![fc7a3662-7756-4ca2-828b-cad303d463ac (1).jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555434_6d392a9e569f364f988bfdba147b5b6c.jpg)
Πλησιάσαμε με τη βάρκα και ο βαρκάρης μου διάλεξε το ωραιότερο λουλουδάκι και μου το πρόσφερε. Τι γλυκός!
Περίπου μιάμισι ώρα μείναμε μέσα στο νερό, χαλαρώσαμε, γαληνέψαμε και αφεθήκαμε στη επίδραση της φύσης να γιατρέψει νου και σώμα.
Το μενού μετά τη βαρκάδα είχε επιπλέον ανάβαση στο Mua Cave, 500 απότομα πέτρινα σκαλιά μέχρι το κορυφαίο viewpoint της χώρας, με έναν εμβληματικό δράκο να απλώνεται στην πλαγιά του βουνού.
Για μένα ήταν απαγορευτικό. Ο ξεναγός μου είπε ανέβα καμιά 50ριά σκαλιά να πάρεις μια γεύση της θέας, η περιοχή είχε πολλά σημεία για βόλτα στο ισιάδι, δεν ήμουν για υπερβολές.
Κούτσα κούτσα ανέβηκα ως το πρώτο μπαλκόνι κ ακόμα πιο δύσκολα κατέβηκα.
Στο ισιάδι, σέιφ πια, βρήκα την περιοχή που μου υπέδειξε ο ξεναγός κ έκανα μια από τις ωραιότερες βόλτες του ταξιδιού. Την απόλαυσα ολομόναχη και ευτυχισμένη.
![4e135bc7-b9cb-478b-b33b-5bd844d9f80a.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555436_ddc21e93243d95329ba1c4f3a40f25f7.jpg)
![c68c8017-a5ec-4224-b824-d09ec99ecb17.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555437_60a37e7fe20fe516b23e9900145595f7.jpg)
Ούτε το ένα δέκατο της ομορφιάς του τοπίου απεικονίζεται τις φωτογραφίες μου.
'Ημουν ήδη ικανοποιημένη που δεν είχα χάσει την ποδηλατάδα, αλλά ζήλεψα αρκετά βλέποντας τις φωτογραφίες των αγοριών απο ψηλά.
![2372e030-33e7-4182-a6fd-e4096906484e.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555439_1b4c011e75f66ef0dc58499eb424f466.jpg)
![ef3f61a7-57b2-4982-9524-04d82e555ba7.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555441_8b9e092425f50c8459ef7b5ea7b870f7.jpg)
,
Ο δράκος
![9d0ddc40-1513-4dd7-8a6f-0bc494291c21.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555442_5b342ef05674197356ef9f5109113129.jpg)
![5b44f241-df60-4f25-b845-bea66b5fb2c1.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555443_d3953fdc06db71350733dd6c8ebb04e1.jpg)
![0d7dc5c6-6694-4b8b-a237-52a1e61064af.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555444_d092bc135a1149cd61e615c9ccf64ceb.jpg)
![089b46e1-cc54-4ccb-b418-d315970f723f.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/555471_883f4bd335c14e84238e60131c7f4ed7.jpg)
Τα σπάει το τοπίο.
Είμασταν τόσο ενθουσιασμένοι που πραγματικά δεν ξέραμε πόσο μεγαλύτερη προσδοκία δικαιούμασταν να έχουμε από την επόμενη μέρα που μας περίμενε το Halong Bay.
Επιστρέψαμε στο Ανόι αργά το απόγευμα και βγήκαμε για ψώνια (ξανά), ήταν η τελευταία μας βραδιά και έπρεπε να πακετάρουμε τα πράγματα για τη συνέχεια.
Τσίμπησα μια φοβερή βαλίτσα σιλικόνης σε βολική διάσταση και τιμή ξεφτίλα, μόλις 30 ευρώ και τακτοποίησα τα πράγματα μου προβληματισμένη. Είχα ήδη ψωνίσει 5 (!!) μπουφάν North Face δύο για μένα και τ άλλα για δώρα στα παιδιά μου και έπρεπε ν αρχίσω να πετάω ότι παλιό περίσσευε προκειμένου να βολέψω αυτά και όλα όσα ακόμη σκεφτόμουν ότι ήθελα να αγοράσω.
Στην τελευταία μπύρα της βραδιάς πετύχαμε ξανά τη Μαρινέτα με το αγόρι της (μικρός ο κόσμος στο Old Quarter) και κάναμε παρέα βόλτα στο παζάρι από όπου ψωνίσαμε ασορτί κάτι ωραίες παντελόνες με ελεφαντάκια του ενός ευρώ
Οι εντυπώσεις από το Ανόι ήταν ανάμεικτες. Ναι μεν σε εισάγει στη βαθιά (υπό)κουλτούρα της ζωής στο Βιετνάμ, είναι απίστευτη πόλη που δίχως να διαθέτει την κλασσική στόφα μιας όμορφης πόλης, είναι αυθεντική, παρακμιακή και γοητευτική, οι ασυνήθιστες εικόνες σε αφήνουν συχνά άλαλο, να προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι είναι αυτό που συμβαίνει γύρω σου.
Στον αντίποδα, είναι εξίσου εξαντλητική, η ατελείωτη φασαρία, οι κόρνες, η χαώδης ατμόσφαιρα μας είχαν ήδη κουράσει, νιώθαμε ότι είχαμε πάρει αρκετή δόση και είμασταν παν-έτοιμοι για τα επόμενα.
Last edited: