evaT
Member
- Μηνύματα
- 1.655
- Likes
- 13.881
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ιαπωνία
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Προετοιμασία Ταξιδιού.
- Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη – Σιγκαπούρη κι έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας….
- Σιγκαπούρη - Ανόι και η Οδύσσεια μιας βίζας
- Ανόι - Goooood Morning Vietnam!
- Ανόι - It's Μουσείο Day today
- Μηχανάκια του Βιετνάμ!
- Nih Bihn- Hoa Lu, Tam Con & Mua Cave.
- Halong Bay, και τώρα ζωάρα!
- Hue, η (πολύ) ευχάριστη έκπληξη.
- Ba Na Hills σε Hoi-An - Παίζουμε στη Ντίσνευλαντ του Βιετνάμ
- Xoi An - Coconut Village - An Bang beach και καλοκαιρινές διακοπές για πάντα.
- MySon - Marble Mountains - Danang, ένα goodbye και τα παραμύθια με δράκους.
- Xin chào Saigon (Hello Saigon)
- Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ - Τα ψιψιψίνια και τα κοκοκόψαρα
- Μεκόνγκ βαρκάδα και επιστροφή στην κόλαση της Χο Τσι Μιν
- Βολτάροντας στη Χο Τσι Μινχ
- Cu Chi Tunnels ή πως πολεμούν οι ανίσχυροι
- Και τώρα Κουάλα Λουμπούρ
- Batu Caves? έχω πάει!
- Επίλογος – Λοιπά συμπεράσματα.
Βολτάροντας στη Χο Τσι Μινχ
Επιτέλους μια μέρα που ξεκίνησε σε ανθρώπινη ώρα, χορτάσαμε ύπνο και ήπιαμε τα πρωινά καφεδάκια δίχως να τρέχουμε πανικόβλητοι.
Σαλονάκι σπιτικό
Θέα
Αποφασίσαμε να πάμε προς το κέντρο ποδαράτοι, αλλά το μετανιώσαμε αμέσως μόλις βγήκαμε έξω. Η μέρα προβλεπόταν πολύ ζεστή, έτσι μας έσωσε το grabaki το οποίο παρακολουθούσαμε να κάνει μία τέλεια αναστροφή σε λεωφόρο 3 ρευμάτων ανά κατεύθυνση για να μας παραλάβει εκεί που περιμέναμε. Καρδιακό κόντεψε να μας βρει όταν στον τελικό του ελιγμό έκοψε καμιά 30ριά μηχανάκια που ερχόντουσαν καταπάνω του ενώ περιμέναμε μάταια κάποιον από όλους να φρενάρει και να δώσει προτεραιότητα! Την ύστατη στιγμή κάπως όμως το βολεύουν και περνάνε όλοι, το λες και επιστήμη.
Στην κορυφή της λίστας είχα το War Remainings Museaum που διαθέτει τα περισσότερα εκθέματα γύρω από τον πόλεμο με τους Αμερικάνους.
Στην αυλή εκθέτουν αεροπλάνα και άρματα και μέσα βλέπεις όλο το ιστορικό ενός από τους πλέον αηδιαστικούς πολέμους της νεότερης ιστορίας.
Εδώ με ένα ελικόπτερο Χιούι
Για το εσωτερικό δεν ξέρω τι να περιγράψω. Μέχρι το σημείο που βλέπαμε οβίδες, ρέπλικες φυλακισμένων και στολές, συνηθισμένο το θέαμα, πάνω κάτω σε όλα τα πολεμικά μουσεία παρόμοια είναι τα εκθέματα.
Ακούσαμε ηχητικά και είδαμε δεκάδες αποκρουστικές φωτογραφίες για τις επιπτώσεις της διοξίνης-το πλέον εξελιγμένο αμερικανικό όπλο το οποίο 50 χρόνια μετά ακόμη ανιχνεύεται σε περιοχές της χώρας. Παραμορφωμένα μωρά, με διανοητική καθυστέρηση, τερατογεννέσεις, απόκοσμα σιαμαία, άνθρωποι χωρίς χέρια και πόδια, κάποιοι τα κατάφεραν και άλλοι όχι, αποτελέσματα μιας παράλογης θηριωδίας, ένιωσα αηδία, στεναχώρια, αποτροπιασμό και πολύ ντροπή. Ντροπή που είμαι άνθρωπος, ντροπή που όλα αυτά δε συνέβησαν απλά τότε αλλά με διαφορετικό πρόσωπο συμβαίνουν ακόμη και σήμερα, άρα δεν παραδειγματιζόμαστε, δεν μαθαίνουμε από κανέναν πόλεμο τίποτα; ΓΙΑΤΙ;
Μας δουλεύουν....
Γράμμα μιας Βιετναμέζας προς τον Ομπάμα
Φύγαμε με τα στομάχια ανακατεμένα και συνεχίσαμε να χαζεύουμε ανόρεχτα τα υπόλοιπα αξιοθέατα.
Περάσαμε από το Παλάτι της Ανεξαρτησίας αλλά τ αγόρια δεν ήθελαν να μπούμε μέσα.
Δεν επέμενα και συνεχίσαμε
Ο καθεδρικός που προσομοιάζει την Παναγία των Παρισίων ήταν υπό επισκευή
Βρήκαμε το υπέροχο αποικειοκρατικό κτίριο του ταχυδρομείου
το εσωτερικό
όπου πουλάνε καρτ ποστάλ και μπορείς να ταχυδρομήσεις την καρτούλα σου με γραμματόσημο όπως τον παλιό καλό.
Το βρήκαμε πολύ γλυκό και βίνταζ, πήραμε καρτούλες για τους δικούς μας, εγώ αποφάσισα να στείλω στα παιδιά μου, που από συμβατικό ταχυδρομείο μόνο τη.... ΔΕΗ ξέρουν να τους στέλνει γράμμα τακτικά , το θεώρησα όμορφη έκπληξη να δουν πως λειτουργούσαμε εμείς κάποτε στις διακοπές μας.
Πήρα δύο όμορφες καρτούλες και έγραψα το ίδιο κείμενο και στους δύο, "όπου κ αν βρίσκομαι στον κόσμο, κοντά ή μακριά το μυαλό μου είναι πάντα μαζί σας....Με αγάπη η μανούλα" και λοιπά γλυκανάλατα...
και πήδηξα όταν πήγα να πληρώσω τα γραμματόσημα. 4 καρτούλες κρατούσα και πλήρωσα γύρω στα 13 ευρώ. Αν έχουν το θεό τους, το Βούδα τους τέλος πάντων!
Με κούριερ να έστελνα πιο φθηνά θα ερχόταν, ενώ τελικά χρειάστηκαν 4 ολόκληρες βδομάδες για να βρουν προορισμό, κοντεύω να τελειώσω την ιστορία και μόλις προχθές μας ήρθαν!
Χαλάλι όμως, δεν το περίμεναν και τους άρεσε πολύ, ο γιός μου είπε θα τη βάλω δίπλα στην οθόνη εργασίας μου να τη βλέπω όταν δουλεύω και η κόρη μου μόλις είδε το φάκελο και κατάλαβε αναφώνησε "τι γλυκό!" αλλά όταν διάβασε την κάρτα, μου είπε να το ξέρεις, δεν θα μας πείθεις![haha :haha: :haha:](/community/styles/travelstories/smilies/haha.gif)
Λίγο η αδιαθεσία μετά το μουσείο, λίγο η ζέστη που ήταν πια ανυπόφορη, δεν την παλεύαμε άλλο.
Πήραμε το δρόμο για το σπίτι.
Φωτογραφίσαμε τον Βitexco την ημέρα
αυτό μας έκανε εντύπωση για το πόσο στενόμακρο ήταν
στο δρόμο πήρα ένα bahn mi σε χρώμα ροζ!
και καταλήξαμε σπίτι για να χαρούμε τη δροσιά της πισίνας λιγάκι περισσότερο, σβήσιμο της κούρασης και της ζέστης που τόσες μέρες κουβαλούσαμε πάνω μας.
Νύχτα πια, βγήκαμε βόλτα στη θορυβώδη Bui Vien να την δούμε μια τελευταία φορά.
Τα πράγματα ήταν σχετικά υποτονικά, υπήρχαν πάλι γιγαντοθόνες παντού, έπαιζε η Εθνική τους-νομίζω με το Ιράκ, πάνω που ήταν στο 2-2 και θα πήγαιναν στην παράταση, έδωσαν ένα ηλίθιο πέναλτι και έχασαν στις καθυστερήσεις, ευτυχώς είχαμε προλάβει να δούμε το χαμό από το γκολ που έβαλαν πριν τους κοπεί το χαμόγελο από τα χείλη. Καλά λέω, άμπαλοι.
Εμείς μια φορά, απολαύσαμε τις μπύρες μας μια χαρά, πιάνοντας την κουβέντα με μια παρέα Αυστραλών που καθόταν δίπλα μας κι ανταλλάξαμε πολιτισμικές πληροφορίες.
Είχαμε άλλη μία μόνο-την τελευταία μας μέρα στο Βιετνάμ.
Οι μέρες που είμασταν στο Ανόι ήδη μας φαίνονταν απίστευτα μακρινές, είχαμε ζήσει τόσα πολλά, είχαμε αλλάξει τόσες εικόνες, η καθημερινότητα ενός ταξιδιού είναι η συμπυκνωμένη εμπειρία μιας ολόκληρης χρονιάς που αντιστοιχεί στη ρουτίνα της κανονικής μας ζωής.
Περπατήσαμε πολύ ευχάριστα το 1,5 τελευταίο χιλιόμετρο μέχρι το σπίτι μας, περνούσαμε πια το δρόμο άνετα και με αυτοπεποίθηση, τέλος στην ανασφάλεια των πρώτων ημερών που στεκόμασταν ψαρωμένοι μην μας κόψει κανένα μηχανάκι. Πλέον απλώναμε λίγο το χέρι να τους κόψουμε και διασχίζαμε τους δρόμους περπατώντας αργά και σταθερά, ενώ τα μηχανάκια προσπερνούσαν από το πλάι αριστερά και δεξιά. Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο...
Περάσαμε από τα στέκια των ντόπιων, το δρόμο του "έρωτα" με τα κορίτσια να "μετράνε" μια τ αγόρια και μια εμένα, σχολιάζαμε αυτά που βλέπαμε, χαβαλεδιάζοντας (όπως πάντα), ενώ ετοιμαζόμασταν ψυχολογικά για την τελευταία ημέρα και εκδρομή (πάλι) προς τα περίφημα Chu Chi Τούνελ (κι άλλος πόλεμος), η τελευταία εκκρεμότητα που μας είχε απομείνει πριν να ολοκληρωθεί το ταξίδι στη μεγάλη αυτή χώρα.
Επιτέλους μια μέρα που ξεκίνησε σε ανθρώπινη ώρα, χορτάσαμε ύπνο και ήπιαμε τα πρωινά καφεδάκια δίχως να τρέχουμε πανικόβλητοι.
Σαλονάκι σπιτικό
![20240124_134626.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556933_1b8994ba0667f33e538eb7c5ea6e9478.jpg)
Θέα
![20240124_173843.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556934_497f3d544d16bff24bcb3df9878d4072.jpg)
Αποφασίσαμε να πάμε προς το κέντρο ποδαράτοι, αλλά το μετανιώσαμε αμέσως μόλις βγήκαμε έξω. Η μέρα προβλεπόταν πολύ ζεστή, έτσι μας έσωσε το grabaki το οποίο παρακολουθούσαμε να κάνει μία τέλεια αναστροφή σε λεωφόρο 3 ρευμάτων ανά κατεύθυνση για να μας παραλάβει εκεί που περιμέναμε. Καρδιακό κόντεψε να μας βρει όταν στον τελικό του ελιγμό έκοψε καμιά 30ριά μηχανάκια που ερχόντουσαν καταπάνω του ενώ περιμέναμε μάταια κάποιον από όλους να φρενάρει και να δώσει προτεραιότητα! Την ύστατη στιγμή κάπως όμως το βολεύουν και περνάνε όλοι, το λες και επιστήμη.
Στην κορυφή της λίστας είχα το War Remainings Museaum που διαθέτει τα περισσότερα εκθέματα γύρω από τον πόλεμο με τους Αμερικάνους.
Στην αυλή εκθέτουν αεροπλάνα και άρματα και μέσα βλέπεις όλο το ιστορικό ενός από τους πλέον αηδιαστικούς πολέμους της νεότερης ιστορίας.
![20240124_105423.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556935_cc8442325d45cfd848a841b6ef20fd7b.jpg)
![20240124_103845.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556936_57caee98cbe10408912e88b670719fcf.jpg)
![20240124_103823.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556937_8db2b9a93ab7fa401fbd27329de3a1b4.jpg)
Εδώ με ένα ελικόπτερο Χιούι
![421981078_10161656203447884_7038528007723971455_n.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/03/557362_0b68597964f9fd50ffcd2ad650f35a62.jpg)
![20240124_105446.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556938_ca14ed781954aea8c9175391c4716835.jpg)
![20240124_105520.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556939_9b5a7bbd0528ef680d4a1b9dd33429b2.jpg)
Για το εσωτερικό δεν ξέρω τι να περιγράψω. Μέχρι το σημείο που βλέπαμε οβίδες, ρέπλικες φυλακισμένων και στολές, συνηθισμένο το θέαμα, πάνω κάτω σε όλα τα πολεμικά μουσεία παρόμοια είναι τα εκθέματα.
![20240124_110332.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556942_ef7769bddd4e92f3e51677fd795a7635.jpg)
![20240124_104405.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556943_0a76dbc7a8c089ffb0e6f97627638ca7.jpg)
![20240124_110406.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556944_9774dd0cf6699e62a4d185c4e3599f27.jpg)
![20240124_110355.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556945_877bce523a76db7fc23badf0f8228b1c.jpg)
Ακούσαμε ηχητικά και είδαμε δεκάδες αποκρουστικές φωτογραφίες για τις επιπτώσεις της διοξίνης-το πλέον εξελιγμένο αμερικανικό όπλο το οποίο 50 χρόνια μετά ακόμη ανιχνεύεται σε περιοχές της χώρας. Παραμορφωμένα μωρά, με διανοητική καθυστέρηση, τερατογεννέσεις, απόκοσμα σιαμαία, άνθρωποι χωρίς χέρια και πόδια, κάποιοι τα κατάφεραν και άλλοι όχι, αποτελέσματα μιας παράλογης θηριωδίας, ένιωσα αηδία, στεναχώρια, αποτροπιασμό και πολύ ντροπή. Ντροπή που είμαι άνθρωπος, ντροπή που όλα αυτά δε συνέβησαν απλά τότε αλλά με διαφορετικό πρόσωπο συμβαίνουν ακόμη και σήμερα, άρα δεν παραδειγματιζόμαστε, δεν μαθαίνουμε από κανέναν πόλεμο τίποτα; ΓΙΑΤΙ;
![20240124_110657.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556946_a75ffd8bde5e809ed80fddb80b2216d0.jpg)
Μας δουλεύουν....
![20240124_111221.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556947_472a010295a08cb5e1d4d543c11fd76a.jpg)
Γράμμα μιας Βιετναμέζας προς τον Ομπάμα
![20240124_112444.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556948_510033ba544c83fc3567977a757a928d.jpg)
Φύγαμε με τα στομάχια ανακατεμένα και συνεχίσαμε να χαζεύουμε ανόρεχτα τα υπόλοιπα αξιοθέατα.
Περάσαμε από το Παλάτι της Ανεξαρτησίας αλλά τ αγόρια δεν ήθελαν να μπούμε μέσα.
Δεν επέμενα και συνεχίσαμε
![20240124_120132.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556949_75b2e45b17026b9609566abcc193a329.jpg)
Ο καθεδρικός που προσομοιάζει την Παναγία των Παρισίων ήταν υπό επισκευή
![20240124_120701.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556950_119e98e74a9aff8100761f11b1e8a19c.jpg)
![20240124_120658.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556951_bfc58aca281f0fd9a3146c84e5a3e840.jpg)
Βρήκαμε το υπέροχο αποικειοκρατικό κτίριο του ταχυδρομείου
![428644021_1405341466761797_2091977099127979647_n.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556952_3acf9176dacb62e1b1b2c1620517cad6.jpg)
το εσωτερικό
![428639839_1405341360095141_9216323197345516818_n.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556953_73d97e3b9c49a6408a3133703eee56f9.jpg)
όπου πουλάνε καρτ ποστάλ και μπορείς να ταχυδρομήσεις την καρτούλα σου με γραμματόσημο όπως τον παλιό καλό.
Το βρήκαμε πολύ γλυκό και βίνταζ, πήραμε καρτούλες για τους δικούς μας, εγώ αποφάσισα να στείλω στα παιδιά μου, που από συμβατικό ταχυδρομείο μόνο τη.... ΔΕΗ ξέρουν να τους στέλνει γράμμα τακτικά , το θεώρησα όμορφη έκπληξη να δουν πως λειτουργούσαμε εμείς κάποτε στις διακοπές μας.
Πήρα δύο όμορφες καρτούλες και έγραψα το ίδιο κείμενο και στους δύο, "όπου κ αν βρίσκομαι στον κόσμο, κοντά ή μακριά το μυαλό μου είναι πάντα μαζί σας....Με αγάπη η μανούλα" και λοιπά γλυκανάλατα...
![20240124_124038.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556954_8d11e5dba356046e89cb33e4a9105361.jpg)
και πήδηξα όταν πήγα να πληρώσω τα γραμματόσημα. 4 καρτούλες κρατούσα και πλήρωσα γύρω στα 13 ευρώ. Αν έχουν το θεό τους, το Βούδα τους τέλος πάντων!
Με κούριερ να έστελνα πιο φθηνά θα ερχόταν, ενώ τελικά χρειάστηκαν 4 ολόκληρες βδομάδες για να βρουν προορισμό, κοντεύω να τελειώσω την ιστορία και μόλις προχθές μας ήρθαν!
Χαλάλι όμως, δεν το περίμεναν και τους άρεσε πολύ, ο γιός μου είπε θα τη βάλω δίπλα στην οθόνη εργασίας μου να τη βλέπω όταν δουλεύω και η κόρη μου μόλις είδε το φάκελο και κατάλαβε αναφώνησε "τι γλυκό!" αλλά όταν διάβασε την κάρτα, μου είπε να το ξέρεις, δεν θα μας πείθεις
![haha :haha: :haha:](/community/styles/travelstories/smilies/haha.gif)
Λίγο η αδιαθεσία μετά το μουσείο, λίγο η ζέστη που ήταν πια ανυπόφορη, δεν την παλεύαμε άλλο.
Πήραμε το δρόμο για το σπίτι.
Φωτογραφίσαμε τον Βitexco την ημέρα
![428712679_1405381676757776_1043416514133187092_n.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556955_c14ac86302f0033ea298efd42781d68c.jpg)
αυτό μας έκανε εντύπωση για το πόσο στενόμακρο ήταν
![received_399310225849735.jpeg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556957_529934d2b82e29f41990551d968e9788.jpeg)
στο δρόμο πήρα ένα bahn mi σε χρώμα ροζ!
![20240124_134953.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/556958_c475557cf395123ab890a3ecfdceac31.jpg)
και καταλήξαμε σπίτι για να χαρούμε τη δροσιά της πισίνας λιγάκι περισσότερο, σβήσιμο της κούρασης και της ζέστης που τόσες μέρες κουβαλούσαμε πάνω μας.
Νύχτα πια, βγήκαμε βόλτα στη θορυβώδη Bui Vien να την δούμε μια τελευταία φορά.
Τα πράγματα ήταν σχετικά υποτονικά, υπήρχαν πάλι γιγαντοθόνες παντού, έπαιζε η Εθνική τους-νομίζω με το Ιράκ, πάνω που ήταν στο 2-2 και θα πήγαιναν στην παράταση, έδωσαν ένα ηλίθιο πέναλτι και έχασαν στις καθυστερήσεις, ευτυχώς είχαμε προλάβει να δούμε το χαμό από το γκολ που έβαλαν πριν τους κοπεί το χαμόγελο από τα χείλη. Καλά λέω, άμπαλοι.
Εμείς μια φορά, απολαύσαμε τις μπύρες μας μια χαρά, πιάνοντας την κουβέντα με μια παρέα Αυστραλών που καθόταν δίπλα μας κι ανταλλάξαμε πολιτισμικές πληροφορίες.
Είχαμε άλλη μία μόνο-την τελευταία μας μέρα στο Βιετνάμ.
Οι μέρες που είμασταν στο Ανόι ήδη μας φαίνονταν απίστευτα μακρινές, είχαμε ζήσει τόσα πολλά, είχαμε αλλάξει τόσες εικόνες, η καθημερινότητα ενός ταξιδιού είναι η συμπυκνωμένη εμπειρία μιας ολόκληρης χρονιάς που αντιστοιχεί στη ρουτίνα της κανονικής μας ζωής.
Περπατήσαμε πολύ ευχάριστα το 1,5 τελευταίο χιλιόμετρο μέχρι το σπίτι μας, περνούσαμε πια το δρόμο άνετα και με αυτοπεποίθηση, τέλος στην ανασφάλεια των πρώτων ημερών που στεκόμασταν ψαρωμένοι μην μας κόψει κανένα μηχανάκι. Πλέον απλώναμε λίγο το χέρι να τους κόψουμε και διασχίζαμε τους δρόμους περπατώντας αργά και σταθερά, ενώ τα μηχανάκια προσπερνούσαν από το πλάι αριστερά και δεξιά. Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο...
Περάσαμε από τα στέκια των ντόπιων, το δρόμο του "έρωτα" με τα κορίτσια να "μετράνε" μια τ αγόρια και μια εμένα, σχολιάζαμε αυτά που βλέπαμε, χαβαλεδιάζοντας (όπως πάντα), ενώ ετοιμαζόμασταν ψυχολογικά για την τελευταία ημέρα και εκδρομή (πάλι) προς τα περίφημα Chu Chi Τούνελ (κι άλλος πόλεμος), η τελευταία εκκρεμότητα που μας είχε απομείνει πριν να ολοκληρωθεί το ταξίδι στη μεγάλη αυτή χώρα.
Last edited: