evaT
Member
- Μηνύματα
- 1.655
- Likes
- 13.881
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ιαπωνία
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Προετοιμασία Ταξιδιού.
- Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη – Σιγκαπούρη κι έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας….
- Σιγκαπούρη - Ανόι και η Οδύσσεια μιας βίζας
- Ανόι - Goooood Morning Vietnam!
- Ανόι - It's Μουσείο Day today
- Μηχανάκια του Βιετνάμ!
- Nih Bihn- Hoa Lu, Tam Con & Mua Cave.
- Halong Bay, και τώρα ζωάρα!
- Hue, η (πολύ) ευχάριστη έκπληξη.
- Ba Na Hills σε Hoi-An - Παίζουμε στη Ντίσνευλαντ του Βιετνάμ
- Xoi An - Coconut Village - An Bang beach και καλοκαιρινές διακοπές για πάντα.
- MySon - Marble Mountains - Danang, ένα goodbye και τα παραμύθια με δράκους.
- Xin chào Saigon (Hello Saigon)
- Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ - Τα ψιψιψίνια και τα κοκοκόψαρα
- Μεκόνγκ βαρκάδα και επιστροφή στην κόλαση της Χο Τσι Μιν
- Βολτάροντας στη Χο Τσι Μινχ
- Cu Chi Tunnels ή πως πολεμούν οι ανίσχυροι
- Και τώρα Κουάλα Λουμπούρ
- Batu Caves? έχω πάει!
- Επίλογος – Λοιπά συμπεράσματα.
Προετοιμασία Ταξιδιού.
Το Βιετνάμ ως ιδέα και ταξιδιωτικός προορισμός μπορώ να πω (και ντρέπομαι λίγο), πριν την ανακάλυψη του Travelstories, δεν υπήρχε καν στη σφαίρα της φαντασίας μου.
Από Ασία είχα γενικά μαύρα μεσάνυχτα, ούτε που είχα πατήσει το πόδι μου έως σήμερα, οπότε θα περίμενε κανείς πως η πρώτη επιλογή θα ήταν ίσως μια Ταϊλάνδη (μαζί με κάτι άλλο) σαν εύπεπτη εισαγωγή στην ασιατική κουλτούρα.
’Έλα όμως που η συστηματική ανάγνωση ιστοριών στο φόρουμ, και οι συνομιλίες με γνώστες, μου γέννησαν την επιθυμία να επισκεφτώ την πολύπαθη αυτή χώρα και να γνωρίσω καλύτερα την κουλτούρα της.
Επιπλέον, ως γνήσια σινεφίλ έχω δει περίπου τα πάντα όλα γύρω από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Τι Αποκάλυψη τώρα, τι Good Morning Vietnam, βάλε και λίγο από Platoon και Γενημμένος την 4η Ιουλίου, οι εμβληματικές ταινίες όπως και κάμποσα ντοκιμαντέρ, έπαιξαν ξανά για να φρεσκάρει η μνήμη και να προετοιμαστεί ο νους.
Μετά το άκρως πετυχημένο περσινό Μαρόκο, ο επόμενος ταξιδιωτικός στόχος είχε λοιπόν τεθεί, ανέμενα μονάχα την πολυπόθητη ελεύθερη πτώση των αεροπορικών ναύλων, πράγμα που δε συνέβη ποτέ.
Παρακολουθούσα στενά- αλλά απρόθυμα τις τιμές της Scoot, η οποία έμοιαζε όλο και περισσότερο με ακριβή μπουτίκ ξεπεσμένων επώνυμων παρά με εταιρεία lowcost. Με αποτέλεσμα να ξεμακραίνω κι άλλο από το στόχο μου και να πέφτει το ηθικό μου.
Γύρω στα τέλη Σεπτέμβρη όμως, γύρισαν επιτέλους οι πλανήτες όταν έπεσα πάνω σ ένα πολύ ενδιαφέρον ασιατικό itinerary της Turkish, πτήση από Θεσσαλονίκη-Κωνσταντινούπολη-Σιγκαπούρη και επιστροφή από Κουάλα Λουμπούρ. Τιμή μέσω παρόχων στα 690 ευρώ, χωρίς να κουνηθώ από την πόλη μου, ΜΕ σέρβις, ΜΕ αποσκευές, με άλλα λόγια η Ασία με καλούσε πια απροκάλυπτα.
Επικοινώνησα με τα γνωστά ( από τις προηγούμενες ιστορίες ) ταξιδιωτικά μου ταίρια που τηρούσαν ευλαβικά στάση αναμονής και σε 24 ώρες είχαμε άπαντες εισιτήριο και περίσσιο ενθουσιασμό.
Η παρέα γνωστή και δοκιμασμένη. Ο Τάσος οδηγός των Roadtrip μας, έχοντας επαναφέρει τη μέση του μετά το βατερλώ του Μαρόκο, δήλωνε έτοιμος για crash test δίχως αύριο, ενώ ο Αντώνης ο σαλαμοκάσερος , μελετούσε ένα μεγαλόπνοο πλάνο να ξεχειμωνιάσει μόνος στην Ασία μετά το δικό μας ταξίδι.
Στην παρέα προστέθηκε και νέο μέλος. Ο κάπτεν της ιστιοπλοΐας του καλοκαιριού δήλωσε ηχηρά παρών με το άκουσμα του προορισμού. Τον δεχθήκαμε με χαρά στο γκρουπ και έτσι βρέθηκα να ταξιδεύω από 2 που ήταν ως τώρα, με 3 (!) άντρες. ‘Αντε και εις ανώτερα μου εύχομαι…όπως πάει την ομάδα μπάσκετ την έχουμε σιγουράκι.
Other than that….οι διαθέσιμες μέρες μας ήταν συνολικά ήταν 20. Και καθαρές εντός Βιετνάμ 15. Ούτε λίγες ούτε πολλές, μιλάμε όμως για μια τεράστια χώρα με μπόλικο ταξιδιωτικό ενδιαφέρον, διαφορετικές κλιματικές ζώνες, έτσι το πρόγραμμα μπήκε και βγήκε από το πλυντήριο πολλές φορές, στύφτηκε, ξεχείλωσε και συρρικνώθηκε και εφόσον εμπνευστής, δημιουργός, ενορχηστρωτής και τελικός εκτελεστής είμαι εγώ μόνη μου (θλιβερή η μοναξιά του αρχηγού) το αποφάσισα ως εξής και το υπέβαλα για τελική έγκριση. Η οποία φυσικά δε δόθηκε ποτέ και έτσι τ αποφάσισα μόνη μου.
Πως ακούγεται;![Er... what? o_O o_O]()
Εμένα προσωπικά με γέμιζε ανασφάλεια και τρόμο! Θ αντέξουμε αυτό το ρυθμό; Θα βγει το πρόγραμμα; Αν δε βγει τι να κάψω, τι ν αφήσω…
Σκέφτηκα όμως δε βαριέσαι, στο τέλος μόνο τα γένια του σπανού δε γίνονται και συνέχισα με τις υπόλοιπες κρατήσεις.
3 επιπλέον πτήσεις, 1 νυχτερινό τρένο, μερικά ιδιωτικά τράνσφερ με βανάκια και οδηγό και αναρίθμητα καταλύματα.
Αρχές Δεκέμβρη βγήκε και η πολυπόθητη βίζα, οι μέρες πλησίαζαν επικίνδυνα και φτάσαμε να αναρωτιόμαστε….όντως τώρα, θα πάμε εμείς σ όλα αυτά τα μέρη;
Πάνω που νιώθαμε ότι ναι, είναι αλήθεια, το ταξίδι πλησιάζει, ο κάπτεν κονόμησε ένα ξεγυρισμένο λουμπάγκο. Ούτε το σαλόνι κουζίνα μπορούσε να κάνει, όχι να πάει στην άλλη άκρη του κόσμου.
Κανά δυό μέρες μετά, στη διάρκεια μια ρουτινιάρικης ποδηλατάδας κατάφερα να χάσω την ισορροπία μου όταν πετάχτηκε απο το πουθενά ένα τζαναμπέτικο γατί....και τα 3 δευτερόλεπτα πριν την πτώση πρόλαβα να σκεφτώ 2 πράγματα, πρώτον ωχ πέφτω και μετά αμάν πάει το ταξίδι![Oops! :oops: :oops:]()
Τελικά τη σκαπούλαρα με μια ελαφριά (νόμιζα) κάκωση και μπόλικο πόνο, ενώ περιέργως μέχρι την ημερομηνία του ταξιδιού ο κάπτεν κατάφερε να ξεμαγκώσει τη μέση του και την ίδια στιγμή το τραυματισμένο μου πόδι έδειχνε και πάλι πλήρως λειτουργικό.
Και ναι λοιπόν, η 9η Ιανουαρίου κάποτε ξημέρωσε, κυρίες και κύριοι, προσδεθείτε, απογειωνόμαστε...
Ο Αντωνάκης της παρέας μας περνάει φάση εσωστρέφειας και απέχει από τα σόσιαλ, έτσι αφού πρώτα φρόντισε να εμφανίζεται στις περισσότερες ομαδικές μας φωτογραφίες....εγώ λοιπόν, θα καλύπτω το πρόσωπό του με σκυλάκια, γατάκια και άλλα ακόμη γελοιότερα στίκερς που θα καταφέρω να ανασύρω.
Το Βιετνάμ ως ιδέα και ταξιδιωτικός προορισμός μπορώ να πω (και ντρέπομαι λίγο), πριν την ανακάλυψη του Travelstories, δεν υπήρχε καν στη σφαίρα της φαντασίας μου.
Από Ασία είχα γενικά μαύρα μεσάνυχτα, ούτε που είχα πατήσει το πόδι μου έως σήμερα, οπότε θα περίμενε κανείς πως η πρώτη επιλογή θα ήταν ίσως μια Ταϊλάνδη (μαζί με κάτι άλλο) σαν εύπεπτη εισαγωγή στην ασιατική κουλτούρα.
’Έλα όμως που η συστηματική ανάγνωση ιστοριών στο φόρουμ, και οι συνομιλίες με γνώστες, μου γέννησαν την επιθυμία να επισκεφτώ την πολύπαθη αυτή χώρα και να γνωρίσω καλύτερα την κουλτούρα της.
Επιπλέον, ως γνήσια σινεφίλ έχω δει περίπου τα πάντα όλα γύρω από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Τι Αποκάλυψη τώρα, τι Good Morning Vietnam, βάλε και λίγο από Platoon και Γενημμένος την 4η Ιουλίου, οι εμβληματικές ταινίες όπως και κάμποσα ντοκιμαντέρ, έπαιξαν ξανά για να φρεσκάρει η μνήμη και να προετοιμαστεί ο νους.
Μετά το άκρως πετυχημένο περσινό Μαρόκο, ο επόμενος ταξιδιωτικός στόχος είχε λοιπόν τεθεί, ανέμενα μονάχα την πολυπόθητη ελεύθερη πτώση των αεροπορικών ναύλων, πράγμα που δε συνέβη ποτέ.
Παρακολουθούσα στενά- αλλά απρόθυμα τις τιμές της Scoot, η οποία έμοιαζε όλο και περισσότερο με ακριβή μπουτίκ ξεπεσμένων επώνυμων παρά με εταιρεία lowcost. Με αποτέλεσμα να ξεμακραίνω κι άλλο από το στόχο μου και να πέφτει το ηθικό μου.
Γύρω στα τέλη Σεπτέμβρη όμως, γύρισαν επιτέλους οι πλανήτες όταν έπεσα πάνω σ ένα πολύ ενδιαφέρον ασιατικό itinerary της Turkish, πτήση από Θεσσαλονίκη-Κωνσταντινούπολη-Σιγκαπούρη και επιστροφή από Κουάλα Λουμπούρ. Τιμή μέσω παρόχων στα 690 ευρώ, χωρίς να κουνηθώ από την πόλη μου, ΜΕ σέρβις, ΜΕ αποσκευές, με άλλα λόγια η Ασία με καλούσε πια απροκάλυπτα.
Επικοινώνησα με τα γνωστά ( από τις προηγούμενες ιστορίες ) ταξιδιωτικά μου ταίρια που τηρούσαν ευλαβικά στάση αναμονής και σε 24 ώρες είχαμε άπαντες εισιτήριο και περίσσιο ενθουσιασμό.
Η παρέα γνωστή και δοκιμασμένη. Ο Τάσος οδηγός των Roadtrip μας, έχοντας επαναφέρει τη μέση του μετά το βατερλώ του Μαρόκο, δήλωνε έτοιμος για crash test δίχως αύριο, ενώ ο Αντώνης ο σαλαμοκάσερος , μελετούσε ένα μεγαλόπνοο πλάνο να ξεχειμωνιάσει μόνος στην Ασία μετά το δικό μας ταξίδι.
Στην παρέα προστέθηκε και νέο μέλος. Ο κάπτεν της ιστιοπλοΐας του καλοκαιριού δήλωσε ηχηρά παρών με το άκουσμα του προορισμού. Τον δεχθήκαμε με χαρά στο γκρουπ και έτσι βρέθηκα να ταξιδεύω από 2 που ήταν ως τώρα, με 3 (!) άντρες. ‘Αντε και εις ανώτερα μου εύχομαι…όπως πάει την ομάδα μπάσκετ την έχουμε σιγουράκι.
Other than that….οι διαθέσιμες μέρες μας ήταν συνολικά ήταν 20. Και καθαρές εντός Βιετνάμ 15. Ούτε λίγες ούτε πολλές, μιλάμε όμως για μια τεράστια χώρα με μπόλικο ταξιδιωτικό ενδιαφέρον, διαφορετικές κλιματικές ζώνες, έτσι το πρόγραμμα μπήκε και βγήκε από το πλυντήριο πολλές φορές, στύφτηκε, ξεχείλωσε και συρρικνώθηκε και εφόσον εμπνευστής, δημιουργός, ενορχηστρωτής και τελικός εκτελεστής είμαι εγώ μόνη μου (θλιβερή η μοναξιά του αρχηγού) το αποφάσισα ως εξής και το υπέβαλα για τελική έγκριση. Η οποία φυσικά δε δόθηκε ποτέ και έτσι τ αποφάσισα μόνη μου.
- Σιγκαπούρη (24 ώρες) – με αρκετό τρέξιμο κάτι θα προλάβουμε, αν καταφέρουμε να κοιμηθούμε στην πτήση κάτι γίνεται, αν όχι κλάφτα Χαράλαμπε
- Ανόι 3,5 μέρες – Κάπως καλύτερα εδώ αλλά στην πορεία βρήκα μια καταπληκτική ημερήσια εκδρομή και «έφαγα» τη μια μέρα. Δεν πειράζει από περπάτημα αντέχουμε, με 15-20 χιλιομετράκια τη μέρα «το χουμε!»
- Χάλογκ Μπέι- διήμερη κρουαζιέρα χλιδάτη-όλα κ όλα μετά τόση κούραση μας αξίζει μια φαντασίωση σε τιμή all inclusive,που στην Ελλάδα δε φτάνει ούτε για το ρουμς του λετ.
- Χούε κεντρικό Βιετνάμ. Με ολονύκτιο τρένο άφιξη το πρωί, διανυκτέρευση κ αναχώρηση πολύ νωρίς την επόμενη. Μια χαρά, μας φτάνει
- Ολοήμερη εκδρομή στα Bana Hills, και άφιξη απόγευμα στη Hoi An μέσω του HighVanPass. Ευκολάκι.
- Διανυκτέρευση Hoi An, ολόκληρη η επόμενη μέρα διαθέσιμη για σβήσιμο και την επόμενη αναχώρηση ξανά. Τι, κουράστηκε κανείς;
- Πάμε το πρωί My Son μετά Marble Mountains και καταλήγουμε μεσημεροαπόγευμα Danang, από όπου μας κουνάει το μαντήλι ο κάπτεν λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.
- Μένουμε τρείς κι ο κούκος
- Πετάμε μεσημεράκι για το νότο. Hello Ho Chi Minh, γιούπι καλοκαιράκι!
- Δε χαλαρώνουμε όμως την επόμενη νωρίς ξεκινάμε για διήμερη περιπέτεια στο Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ, ποδηλατάδες, βαρκάδα, ανατολή στο ποτάμι και όλα τα κομφόρ.
- Επιστροφή στη Χο Τσι Μιν και ΤΩΡΑ μπορούμε να χαλαρώσουμε! Τι πισίνες, τι χλίδες, όλα τα κανόνισα για τ αγόρια μου (αν έχω βέβαια γλυτώσει το βρωμόξυλο στο μεταξύ)
- 2 μέρες χαλάρωση φτάνει δε φτάνει; Με πρωινές ξεναγήσεις μόνο και τ απογεύματα ελεύθερα μας κακομαθαίνετε κύριε πρέσβη μου..
- Αποχαιρετούμε και τον Αντωνάκη μας που μοιάζει λίγο με κείνον τον γραφικό τύπο τον...Κροκοδειλάκια
, που ωστόσο νιώθει πανέτοιμος να αλωνίσει την υπόλοιπη Ασία , και γω με τον σενιόρ Τάσος αναχωρούμε για την εξωτική Κουάλα Λουμπούρ για άλλη μιάμισι μέρα προκειμένου να αποτελειώσουμε ( ή να αποτελειωθούμε οι ίδιοι) το ταξίδι μας.
Πως ακούγεται;
Εμένα προσωπικά με γέμιζε ανασφάλεια και τρόμο! Θ αντέξουμε αυτό το ρυθμό; Θα βγει το πρόγραμμα; Αν δε βγει τι να κάψω, τι ν αφήσω…
Σκέφτηκα όμως δε βαριέσαι, στο τέλος μόνο τα γένια του σπανού δε γίνονται και συνέχισα με τις υπόλοιπες κρατήσεις.
3 επιπλέον πτήσεις, 1 νυχτερινό τρένο, μερικά ιδιωτικά τράνσφερ με βανάκια και οδηγό και αναρίθμητα καταλύματα.
Αρχές Δεκέμβρη βγήκε και η πολυπόθητη βίζα, οι μέρες πλησίαζαν επικίνδυνα και φτάσαμε να αναρωτιόμαστε….όντως τώρα, θα πάμε εμείς σ όλα αυτά τα μέρη;
Πάνω που νιώθαμε ότι ναι, είναι αλήθεια, το ταξίδι πλησιάζει, ο κάπτεν κονόμησε ένα ξεγυρισμένο λουμπάγκο. Ούτε το σαλόνι κουζίνα μπορούσε να κάνει, όχι να πάει στην άλλη άκρη του κόσμου.
Κανά δυό μέρες μετά, στη διάρκεια μια ρουτινιάρικης ποδηλατάδας κατάφερα να χάσω την ισορροπία μου όταν πετάχτηκε απο το πουθενά ένα τζαναμπέτικο γατί....και τα 3 δευτερόλεπτα πριν την πτώση πρόλαβα να σκεφτώ 2 πράγματα, πρώτον ωχ πέφτω και μετά αμάν πάει το ταξίδι
Τελικά τη σκαπούλαρα με μια ελαφριά (νόμιζα) κάκωση και μπόλικο πόνο, ενώ περιέργως μέχρι την ημερομηνία του ταξιδιού ο κάπτεν κατάφερε να ξεμαγκώσει τη μέση του και την ίδια στιγμή το τραυματισμένο μου πόδι έδειχνε και πάλι πλήρως λειτουργικό.
Και ναι λοιπόν, η 9η Ιανουαρίου κάποτε ξημέρωσε, κυρίες και κύριοι, προσδεθείτε, απογειωνόμαστε...
![3e1dbba1-eed9-4153-a3fe-b797c7f90b1e.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/02/554795_37cbd4309b487181ae11ed97f995c989.jpg)
Ο Αντωνάκης της παρέας μας περνάει φάση εσωστρέφειας και απέχει από τα σόσιαλ, έτσι αφού πρώτα φρόντισε να εμφανίζεται στις περισσότερες ομαδικές μας φωτογραφίες....εγώ λοιπόν, θα καλύπτω το πρόσωπό του με σκυλάκια, γατάκια και άλλα ακόμη γελοιότερα στίκερς που θα καταφέρω να ανασύρω.
Last edited: