erodios
Member
- Μηνύματα
- 141
- Likes
- 589
- Ταξίδι-Όνειρο
- Περού
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Πρώτες πληροφορίες - Βίζα - Συνάλλαγμα
- 1η ημέρα: Από την Μπανγκόκ στο Σιέμ Ριπ
- Πρώτη βραδιά στην Pub Street
- 2η ημέρα: Επιτέλους στο Άνγκορ!
- Angkor Wat
- Ta Prohm Temple
- Angkor Thom
- Δεύτερη βραδιά στο Σιέμ Ριπ
- 3η ημέρα: Στο Κάμπονγκ Φλοκ της λίμνης Τόνλε
- 4η ημέρα: Αναχωρώντας από το Σιέμ Ριπ για το Πουκέτ
1η ημέρα: Από την Μπανγκόκ στο Σιέμ Ριπ
Η μετακίνηση
Μετά το βραδινό μου ξενύχτι στην περιβόητη Khao San της Μπανγκόκ ξύπνησα χαλαρά στο ξενοδοχείο μου χωρίς ξυπνητήρι. Η πτήση μου για το Σιέμ Ριπ ήταν γύρω στο μεσημεράκι. Την είχα προγραμματίσει έτσι, επειδή κανονικά στο συγκεκριμένο πρωινό σχεδίαζα να επισκεφτώ το Wat Pho. Όμως είχα προλάβει να το δω το προηγούμενο απόγευμα και έτσι δεν υπήρχε κανένας λόγος να βιάζομαι. Σηκώθηκα λοιπόν αργά και κατέβηκα για πρωινό. Κάτι μάλλον ασυνήθιστο για εμένα, αλλά η σημερινή ημέρα προβλεπόταν με απροσδιόριστη ώρα άφιξης στο ξενοδοχείο μου στο Σιέμ Ριπ και έτσι έπρεπε να έχω αποθηκευμένη ενέργεια.
Έτρωγα και σκεφτόμουν ότι γενικά προτιμώ να έχω κλείσει εκ των προτέρων την όποια μεταφορά μου από/προς το αεροδρόμιο ή τουλάχιστον να την έχω μελετήσει εάν πρόκειται να κινηθώ με λεωφορείο, κλπ.. Όμως η αναζήτηση στις σχετικές πλατφόρμες για ταξί από το νέο αεροδρόμιο του Σιέμ Ριπ μέχρι την πόλη μού έβγαζε τιμή 30€ για ένα άτομο. Επίσης το ξενοδοχείο μου στην Καμπότζη “προθυμοποιήθηκε” να οργανώσει τη μεταφορά μου με 40€, ποσό όμως που δεν είχα καμία διάθεση να πληρώσω.
Υπάρχει και ένα λεωφορείο, που κάνει τη διαδρομή Αεροδρόμιο - Σιέμ Ριπ με εισιτήριο 8$, αλλά με πολύ αραιά δρομολόγια. Εάν δεν προλάβαινα αυτό των 16:30, το επόμενο και τελευταίο θα ήταν στις 19:00. Έτσι, είπα πάμε (πάω) και βλέπουμε!
Έχοντας αυτά στο μυαλό, αλλά με γεμάτο πια το στομάχι, ξεκίνησα από το ξενοδοχείο μου για τη στάση του λεωφορείου Α4, που ήταν σε απόσταση 10 λεπτών με τα πόδια, και έκανε το δρομολόγιο για το έτερο αεροδρόμιο Ντον Μουάνγκ της Μπανγκόκ. Η τιμή των λεωφορείων στην Μπανγκόκ; Μια χαρά! Το εισιτήριο μιας κανονικής διαδρομής ήταν 10 μπατ (25 λεπτά), ενώ για τα αεροδρόμια ήταν 50 μπατ (1,25 ευρώ) για το Ντον Μουάγκ και 60 μπατ για το Σουβαρναμπούμι.
Επίσης, τα λεωφορεία της Μπανγκόκ γενικά μ’ άρεσαν πολύ γιατί είχαν εισπράκτορα, όπως και τα δικά μας προ αμνημονεύτων ετών, και μου θύμιζαν τα παιδικά μου χρόνια με τον δικό μας εισπράκτορα να λέει συνεχώς “προχωρήστε στον διάδρομο” λόγω του πολύ κόσμου σε αυτά. Το Α4 της Μπανγκόκ αντίθετα ήταν σχεδόν άδειο με εμένα μόνο, άλλον έναν τουρίστα με τα συμπράγκαλά του, έναν ντόπιο μεσήλικα και έναν βουδιστή μοναχό στα πορτοκαλί του, που ήταν ασορτί με το λεωφορείο. Α! ήταν και ο εισπράκτορας. Στην επόμενη στάση ανέβηκαν ακόμη μερικά άτομα.
![Monk.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/04/561410_d51e06f02fbc0ecc3e100b539a4f69f0.jpg)
Μετά από λίγη σχετικά ώρα φτάσαμε στο αεροδρόμιο. Η αγωνία μου τώρα ήταν άλλη. Είχα μαζί μου μια χειραποσκευή και ένα σακίδιο. Οι διαστάσεις τους ήταν οι προβλεπόμενες. Όμως η AirAsia έχει περιορισμό του βάρους των χειραποσκευών στα 7 κιλά και οι δικές μου, χωρίς να τις έχω ζυγίσει, σίγουρα θα ήταν κανένα 10κιλο. Είχα βέβαια την κάρτα επιβίβασης ηλεκτρονικά και δεν θα χρειαζόταν να περάσω από το γκισέ, αλλά η αγωνία υπήρχε. Ευτυχώς όμως δεν έγινε κανένας έλεγχος και η επιβίβασή μου έγινε χωρίς κανένα απρόοπτο.
![AirAsia.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/04/561411_41641dc56ecbd1465a4939a2445439db.jpg)
Η πτήση; Ε, ό,τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια low cost εταιρεία. Κάτι σαν πτήση με τη Ryanair δηλαδή. Γι' αυτό όμως δεν είχα φροντίσει να φάω ένα υπερπλήρες πρωινό;
Όταν πλησίαζε η ώρα για την προσγείωση μας μοίρασαν δύο ειδών κάρτες άφιξης για να τις συμπληρώσουμε με τα γνωστά στοιχεία (ονοματεπώνυμο, διαμονή, κλπ.). Και επιτέλους μετά από λίγο προσγειωθήκαμε στο Σιέμ Ριπ.
Αποβιβαστήκαμε σε ένα σχεδόν άδειο αεροδρόμιο, το οποίο δεν είχα χρόνο να παρατηρήσω. Επιφυλάχθηκα να το δω στην αναχώρηση. Οδηγηθήκαμε σε έναν αρκετά μεγάλο χώρο, που ήταν διαμορφωμένος έτσι ώστε άνετα να μπορούν πολλά άτομα να συμπληρώνουν τις κάρτες άφιξης, εάν δεν το είχαν ήδη κάνει, και φυσικά να διευθετούν τη Visa on Arrival.
Εγώ έχοντας την ηλεκτρονική μου βίζα κατευθύνθηκα απευθείας στον έλεγχο. Εκεί ο Καμποτζιανός ήταν στην τρίχα! Καινούργια μπλε στολή, ατσαλάκωτη, λαμπερή! Καμιά υπόνοια για “φακελάκι” ή διάθεση να με ταλαιπωρήσει. Έκανε τον έλεγχο, χρησιμοποίησε τη μια από τις δύο κάρτες άφιξης, γιατί η άλλη δεν χρειαζόταν και την πέταξε, με σφράγισε και έτοιμος.
Σ’ αυτήν την αλλαγή στάσης κατά τον έλεγχο εισόδου πάντως, αναφέρθηκε και ο ντόπιος ξεναγός την επόμενη μέρα. Την απέδωσε εν μέρει στα αρνητικά σχόλια για τη διαφθορά, που έχουν αναρτηθεί μέχρι τώρα στις διάφορες πλατφόρμες από τους επισκέπτες τής Καμπότζης. Εγώ πάντως την αποδίδω στον νέο “αέρα” του καινούργιου κινέζικου αεροδρομίου τού Σιέμ Ριπ.
Βγήκα βιαστικά έξω. Είδα κάποιον με στολή και χωρίς να ξέρω ποιος ή τι ήταν τον ρώτησα πού βρίσκεται η στάση του λεωφορείου. Μου έδειξε, αλλά με ρώτησε επίσης, σε αγγλικά πολύ χειρότερα από τα απαίσια δικά μου, αν θα ήθελα ταξί.
- Πόσο είναι για το Σιέμ Ριπ; τον ρώτησα.
- 20 δολάρια, μου απάντησε.
- Να ψάξω να δω μήπως κάποιος άλλος θέλει να μοιραστούμε το ταξί; ρώτησα ξανά.
- Όπως θέλεις, μου είπε.
Ωστόσο αποφάσισα να αφήσω κατά μέρος τις τσιγκουνιές μου και να πάρω μόνος μου το ταξί που μου πρότεινε. Δεν ήταν και τόσο χάλια η τιμή. Έτσι ειδοποίησε κάποιον που ήρθε και με παρέλαβε.
![Taxi.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/04/561417_035b69c7bc9a03b90e3408f44fe6a304.jpg)
Η διαδρομή ήταν μάλλον αδιάφορη. Απ’ όσο γνωρίζω πρόκειται να φτιαχτεί ένας νέος οδικός άξονας ή να επεκταθεί αυτός που ήδη συνδέει σε κάποιο μήκος το νέο αεροδρόμιο με την πόλη. Πλησιάζοντας, δεξιά και αριστερά τού δρόμου υπήρχαν σε ορισμένα σημεία τα γνωστά σε όλη τη Ν και ΝΑ Ασία καταστήματα-παραπήγματα με διάφορα εμπορεύματα, που προσωπικά τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα.
![Store.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/04/561414_631645cae2d2eb57a60998175bdf8a88.jpg)
Φτάνοντας όμως στο ξενοδοχείο, με περίμενε η πλήρης απογοήτευση. Ενώ ο υπάλληλος της υποδοχής ήταν αρκετά ευγενικός και με καλωσόρισε με έναν δίσκο με χυμό και μια υγρή πετσέτα, ο χώρος δεν είχε καμία σχέση με τις φωτογραφίες που ήταν αναρτημένες στην πλατφόρμα.
![Buda.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/04/561420_7a892d99592ca4afdb5159c6e10cd029.jpg)
Τα δε έπιπλα του δωματίου πρέπει να ήταν ηλικίας αρκετών δεκαετιών και ξεχαρβαλωμένα. Ακόμα και ο καθιερωμένος στη ΝΑ Ασία χώρος προσευχής με το άγαλμα του Βούδα δεν με ενθουσίασε.
Αλλά τι περίμενα κι εγώ με 15€ τη βραδιά; Μπορεί να ήθελα να πιστεύω ότι είναι έτσι φτηνά στην Καμπότζη, αλλά τελικά ό,τι πληρώνεις παίρνεις.
Δεν πειράζει όμως. Ο χρόνος μου έτσι κι αλλιώς ήταν πολύ περιορισμένος και δεν επρόκειτο να μένω στο δωμάτιο. Επίσης υπήρχε και κάτι θετικό. Το ξενοδοχείο το είχα επιλέξει έτσι ώστε να βρίσκεται σε “στρατηγικό” σημείο. Από τη μια κατεύθυνση ήταν ένα τέταρτο με τα πόδια από τον σταθμό του λεωφορείου, στην περίπτωση που θα έπρεπε να το χρησιμοποιήσω για τη μεταφορά μου από το αεροδρόμιο, και από την άλλη κατεύθυνση ήταν 10 λεπτά με τα πόδια από το κέντρο ζωής τής πόλης και την Pub Street.
Last edited: