erodios
Member
- Μηνύματα
- 141
- Likes
- 589
- Ταξίδι-Όνειρο
- Περού
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Πρώτες πληροφορίες - Βίζα - Συνάλλαγμα
- 1η ημέρα: Από την Μπανγκόκ στο Σιέμ Ριπ
- Πρώτη βραδιά στην Pub Street
- 2η ημέρα: Επιτέλους στο Άνγκορ!
- Angkor Wat
- Ta Prohm Temple
- Angkor Thom
- Δεύτερη βραδιά στο Σιέμ Ριπ
- 3η ημέρα: Στο Κάμπονγκ Φλοκ της λίμνης Τόνλε
- 4η ημέρα: Αναχωρώντας από το Σιέμ Ριπ για το Πουκέτ
4η ημέρα: Αναχωρώντας από το Σιέμ Ριπ για το Πουκέτ
Κανονικά στην τέταρτη ημέρα θα έπρεπε να περιγράφω το Εθνικό Μουσείο στο Σιεμ Ριπ. Είχα διαβάσει πολύ καλές κριτικές και σκόπευα να το επισκεφτώ στο σημερινό πρωινό, αφού εκτός των άλλων μετά τις αλλαγές είχε μείνει κενό από περιηγήσεις με γκρουπ. Ξύπνησα όμως νωχελικά και ανακάθισα στο κρεβάτι. Μάλλον δεν είχα καμιά διάθεση σήμερα για περιήγηση σε μουσείο. Εκ των υστέρων βέβαια μετάνιωσα που ήμουν σχετικά κοντά στο μουσείο και δεν πήγα να δω τα εκθέματά του. Αντί για αυτό προτίμησα να περπατήσω στο εμπορικό κέντρο τής πόλης, παρόλο που το ίδιο ακριβώς είχα κάνει και την προηγούμενη ημέρα.
![SiemReap1.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/05/563350_5f0e1e9ae383bc2289f2ec686d4efc9c.jpg)
![SiemReap2.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/05/563351_466c62d19a20c45cd4c1365b8d1c09d2.jpg)
![Market.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/05/563352_219e5a85b33ec43e71b3f402b592dc3d.jpg)
Πηγαίνοντας προς την Pub Street έβλεπα πάλι τις πρωινές υπαίθριες αγορές να ετοιμάζουν την πραμάτεια τους. Η ίδια η Pub Street όμως το πρωί ήταν τελείως διαφορετική. Δεν θύμιζε σε τίποτα το βραδινό άλτερ έγκο της. Είχε ανοίξει ακόμα και για την κίνηση των οχημάτων.
Άλλη αίσθηση επίσης έδινε η εικόνα τού ποταμού με το νερό του να στέκει σχεδόν ακίνητο. Η στάθμη του ήταν χαμηλή πιθανόν λόγω της ξηρής περιόδου.
![PubStreet.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/05/563353_7dc364dcb52b43f0bb8d720072d648b0.jpg)
![River.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/05/563354_044a1b6a50dafc7f2f26a030123f3f45.jpg)
![Bridge.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/05/563355_b2b18374949a3ab06c4a3fe74363ef0a.jpg)
Συνέχισα την πορεία μου προς το Old Market και μπήκα στους εσωτερικούς διαδρόμους του. Εκεί υπήρχαν πολλά μαγαζιά και πάγκοι με τουριστικά είδη και σουβενίρ. Στο κέντρο του βρισκόταν η τοπική αγορά με διαφόρων ειδών ψαρικά, λαχανικά, κλπ.. Οι ντόπιοι έκαναν εκεί τα ψώνια τους, δίνοντας ένα όμορφο χρώμα στον χώρο, τον οποίο αφού τον απόλαυσα συνέχισα τον δρόμο μου για να πάω σε κάποιο εστιατόριο.
Ωραίες είναι οι εικόνες, αλλά δεν έπρεπε να ξεχνώ πως το απόγευμα είχα να ταξιδέψω με την “αγαπημένη” low cost αεροπορική, με διπλή μάλιστα πτήση μέχρι το Πουκέτ, χωρίς φαγητό.
![Market1.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/05/563356_c3222f8c8dcd92fac113b7c79e9d7fc3.jpg)
![Market2.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/05/563357_c722def73f782f144120eb91dd9d450e.jpg)
![OldMarket1.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/05/563358_9e69c276b80977c9ad4611a07be6dcc3.jpg)
![OldMarket2.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/05/563359_2f123564ecd83dbc63d582ef7d437b38.jpg)
Μετά το γεύμα μου περπάτησα σε κάποιους άλλους κεντρικούς δρόμους και επέστρεψα στο ξενοδοχείο από όπου θα με παραλάμβανε ένα βαν. Είχα προγραμματίσει από πριν την κοινή μεταφορά μου με 8,5€ κάτι που δυστυχώς δεν ήταν δυνατόν να γίνει στο αντίθετο δρομολόγιο της άφιξης, όταν είχα χρησιμοποιήσει ταξί. Το βαν πάντως, αφού παρέλαβε στην πορεία και άλλα άτομα, έφτασε στο νέο αεροδρόμιο σε σχετικά σύντομο χρόνο.
![Airport.jpg](https://www.travelstories.gr/community/data/attachment-files/2024/05/563360_7ca891e5e8fababb08108e15ea9edcb9.jpg)
Μπαίνοντας μέσα στο αεροδρόμιο είδα τον πίνακα αφίξεων/αναχωρήσεων, στον οποίο αναγράφονταν ελάχιστες πτήσεις. Προβληματίστηκα. Ούτε σε επαρχιακό μας αεροδρόμιο τέτοιο “χάλι”! Κρίμα το νέο αεροδρόμιο!
Η αλήθεια είναι ότι πριν από την πανδημία του κορωνοϊού το Σιέμ Ριπ υποδεχόταν σημαντικό και αυξανόμενο αριθμό επισκεπτών, που δικαιολογούσε τη δημιουργία νέου μεγαλύτερου αεροδρομίου. Στο διαδίκτυο είχα διαβάσει επίσης ότι η κατασκευή τού νέου αεροδρομίου ήταν επιβεβλημένη και για έναν ακόμα λόγο, που όμως δεν γνωρίζω αν ευσταθεί. Δηλαδή, ότι λόγω των δονήσεων από τις συχνές πτήσεις στο παλιό αεροδρόμιο, κινδύνευαν τα θεμέλια των ναών του Άνγκορ και γι’ αυτό η λειτουργία του έπρεπε να μεταφερθεί σε άλλο απομακρυσμένο σημείο.
Σε κάθε περίπτωση η κίνηση στο Άνγκορ δείχνει να επανακάμπτει τα τελευταία χρόνια. Δεν έχει φτάσει ακόμα στα επίπεδα που ήταν πριν από τον κορωνοϊό, αλλά ωστόσο από την αρχή της χρονιάς μέχρι αυτήν τη στιγμή καταγράφονται 442.371 επισκέπτες του (Angkor Enterprise).
Φτάνοντας στο νέο αεροδρόμιο και έχοντας πολύ διαθέσιμο χρόνο δεν κατευθύνθηκα στην πύλη, αλλά κάθισα σε έναν χώρο δίπλα από τα γκισέ. Χάζευα στο κινητό μου τις φωτογραφίες από το ταξίδι. Μαζί όμως έβλεπα και κάποιες άλλες ενδιαφέρουσες εικόνες. Για παράδειγμα, πιο πέρα ένας μπακπάκερ είχε ανοίξει τα συμπράγκαλά του και αδειάζοντάς τα, άρχισε να φορά τη μια μπλούζα του πάνω από την άλλη. “Ωχ!”, σκέφτηκα, “λες να…”. Πράγματι στρέφοντας το βλέμμα μου στα γκισέ είδα ταξιδιώτες με χειραποσκευή και σακίδιο, ακριβώς όπως ήμουν εγώ δηλαδή, να οδηγούνται εκεί για να ζυγίσουν τις αποσκευές τους.
Σηκώθηκα βιαστικά και πήγα να δοκιμάσω να περάσω τον έλεγχο με την κάρτα επιβίβασης που είχα εκτυπώσει μετά το ηλεκτρονικό check in μου. Αμ, δε! Ο υπεύθυνος του ελέγχου μού επέστρεψε το χαρτί, δεν δέχτηκε ούτε την ψηφιακή κάρτα επιβίβασης στο κινητό και με έστειλε στα γκισέ για να εκδώσω “κανονική” κάρτα επιβίβασης.
“Την πάτησα!”, σκέφτηκα. Αν όταν ερχόμουν οι αποσκευές μου ζύγιζαν κανένα 10κιλο, με το όριο της AirAsia να είναι στα 7 κιλά, τώρα ήταν σίγουρα παραπάνω. Μόνο ένα σουβενίρ τού Άνγκορ Βατ τύπου γρανίτη που είχα πάρει, πρέπει να ζύγιζε από μόνο του τουλάχιστον μισό κιλό.
Αγχωμένος λοιπόν έτρεξα πίσω. Η λύση ήταν μία. Πήγα στις τουαλέτες και άρχισα να ξεφορτώνω τη χειραποσκευή και το σακίδιό μου από τα πιο βαριά αντικείμενα. Φόρεσα ένα αντιανεμικό που είχα μαζί μου και το γέμισα με όλη την πραμάτεια. Αν και είμαι μάλλον αδύνατος, έκανα τη νέα εμφάνισή μου με μια ωραία κοιλίτσα, που απλώς ήλπιζα να μην φανεί περίεργη!
Βγάζοντας την μπέμπελη, κατευθύνθηκα στα γκισέ. Ήρθε η σειρά μου. Ο υπάλληλος πήρε το διαβατήριό μου, ενώ εγώ άφησα τη χειραποσκευή μου πάνω στη ζυγαριά. Έκανα να ξεκρεμάσω και το σακίδιο, αλλά ο υπάλληλος μου έκανε νόημα ότι δεν χρειάζεται. Μάλλον επειδή ήταν μικρό, ενώ σε άλλες περιπτώσεις είχα δει ότι το ζύγιζε. Ή απλώς με λυπήθηκε ο Τα Ριτς και μου έστειλε τη μία από τις οκτώ χείρες βοηθείας του! Η ζυγαριά έδειξε 7,7 κιλά, αλλά ο υπεύθυνος δεν μου είπε τίποτα. Πολύ χαρούμενος πήρα την γυαλιστερή κόκκινη κάρτα επιβίβασής μου και ξαναπήγα στην τουαλέτα για να “αδυνατίσω”.
![]() | ![]() |
Μετά από αυτήν την αγχωτική διαδικασία πέρασα από τον έλεγχο διαβατηρίων και μπήκα στο εσωτερικό του αεροδρομίου. Στο κέντρο του αντίκρισα ένα σύγχρονο χρυσαφένιο γλυπτό με προσωπεία σαν αυτά του Μπαγιόν και των γκοπούρα του Άνγκορ. Προχώρησα. Το αεροδρόμιο ήταν άδειο. Πήγα στην πύλη τής αναχώρησής μου.
Εκεί συνάντησα το φιλικό ζευγάρι από το γκρουπ τού Άνγκορ. Έχοντας καταγωγή από την Ινδία, αλλά μόνιμη διαμονή και εργασία στις Βρυξέλλες, τους άρεσε πάρα πολύ να ταξιδεύουν σε χώρες τής Ασίας. Καθίσαμε μαζί και μιλήσαμε για τις εμπειρίες μας από το Σιέμ Ριπ αλλά και για τα σχέδιά μας για τη συνέχεια του ταξιδιού μας.
Το Πουκέτ μάς περίμενε…
![]() | ![]() |
Last edited: